O gece....
Zincirlerin sesi karanlıkta yankılanıyordu. Kırmızı ışıkla yıkanmış odanın ortasında, dizlerinin üstünde duran Kleio, gözlerini yerden kaldırmamıştı. Teninde mum izleri henüz kabuk bağlamamıştı. Vücudu, bana ait olduğunu gösteren izlerle doluydu. Kırbaç darbelerinin çizdiği motifler, sadece bir cezanın değil; aynı zamanda bir bağlılık yemininin sessiz şarkısıydı.
Yanına yaklaştım. Topuk seslerim odada yankılandıkça omurgasının nasıl titrediğini izlemek, sahip olduğum kudreti yeniden hatırlattı bana. O bir dişi. Ama benim dizlerimin dibinde eğilmiş, benim irademe teslim olmuş bir köle. Kleio.
“Daha kaç kez gözümün içine bakmadan özür dileyeceksin?” diye sordum.
Cevap vermedi. Bu, haddini bilmesinden değildi. Bilakis, ne söylese eksik kalacağını bildiğinden... Sessizlik, onun en derin itirafıydı.
Ellerimle çenesini kaldırdım, gözleri yaşlıydı ama gurur değil, utanç ve mahcubiyetle. Dudakları titredi.
“Size ait olduğumu ,hükmün sizden geldiğini unuttum bir anlığına. Bu bedeni, bu zihni size adayışımı... Israrcı oldum hatalı olduğumu düşünmeden üstelik. Oysa defalarca - Benim adıma düşünme! Sorduğun sorunun doğru cevabı bende ! Dediğiniz halde....
Bir anlık sustu ve yutkundu....
Affedin beni, Efendim.”
Sözleri bittiğinde tokat sesim odada yankılandı. Sol yanağı kızardı. Ardından yüzünü yere eğdi yine.
"Sadakat... sözle değil, eylemle olur," dedim. "Ve senin bu ihmalin, bu tutumun hata olduğunu kabullenemeyişin benim sinirimi bozuyor. "
Kırbaç elimdeydi artık. Kleio’nun sırtına ilk darbe indiğinde nefesi kesildi. Her darbeyle birlikte yalnızca teni değil, ruhu da eğitiliyordu. Onu acıyla terbiye ederken bir yandan da gözlerine bakıyordum. Acının içinde, inancı büyüyordu. Bu işkence, onun için bir lanet değil, bir arınmaydı.
Kırbaçtan sonra oturup bir sigara yaktım, tam bitirmeden söndürdüm ve ayağa kalktim, kırbaçla sinirimi atamamıştim sanki sıra falaka zamanına gelmişti. Ayaklarını demirlere sabitledim. Her sopanın ardından ayağından yansıyan acıyla çığlığı içinde büyüyordu, ama gözleri hâlâ bana tapıyordu. İçinde ben vardım. Her çırpınışında bile bana itaatin dokusunu taşıyordu.
“Mum zamanıdır şimdi,” dedim fısıltıyla. Ürperdi. Ama itiraz etmedi.
Boynuna kadar inen saçlarını geriye ittim. Göğsüne, karnına ve iç bacaklarına damlayan sıcak balmumu, onu titretirken her damla sanki “Sizinim” diye haykırıyordu. Gözleriyle beni arıyordu — acı içindeyken bile benden bir işaret, bir yön, bir dokunuş dileniyordu.
Yere çöktüm. Yavaşça yanına yaklaştım. Vücudu ter içindeydi. Nabzı deli gibi atıyordu. Ellerimle saçlarını okşadım. Aniden yumuşamıştım. Sanki içimdeki fırtınayı bastırmış, artık sükûnetin kıyısına yaklaşmıştım.
“Kleio...” dedim, adını ilk kez bu kadar şefkatle telaffuz ederek. “Hataların seni kirletmez. Ama bana ait olduğunu unuttuğun her an seni yeniden inşa ederim.”
Emin ol bunu büyük bir zevkle yaparım!!
Ta ki .....
Susmuştum cümlenin sonunu biliyordu....
Gözyaşları sessizce yanaklarından süzüldü. Dizlerinin üstünden kalkmasına izin verdim. Omzuma sokuldu usulca. Vücudu titriyordu, ama bu artık acıdan değildi. Teslimiyetin ve huzurun birleşiminden doğan bir titremeydi.
Yavaşça pikeyi üzerimize çektim. Saçlarını okşarken nefesi yavaşladı. Birkaç dakika sonra, boynumun köküne başını yaslamış halde uyuyakaldı.
Sahiplenmenin gerçek hali, işte tam da buydu. Kırbaçla biçilen, mumla mühürlenen, falakayla şekillenen bir ruh... ama sonunda huzuru, Efendisinin omzunda bulan bir dişi.
Kleio o gece, bana olan sadakatini yeniden hatırlattı.
Ve ben de ona, ait olduğu yeri.
~Uyanış~
O sabah odada ağır bir sessizlik vardı. Gecenin izleri hâlâ duvarlarda yankılanıyor, mumun soluk kokusu ve tenin üzerine sinmiş derin ter karışımı havada asılı kalıyordu. Kleio’nun başı hâlâ omzumdaydı. Uykusu derin değildi; bedeninin hâli buna izin vermezdi, ama zihni huzur içindeydi.
Parmaklarımı saçlarının arasında yavaşça dolaştırdım.
“Uyan,” dedim fısıltıyla. Göz kapakları titredi, hemen doğrulmadı, önce boynuma bir öpücük kondurdu. Saygı dolu bir tapınmanın işaretiydi bu. Sonra usulca doğrulup yatağın kenarına diz çöktü.
“Günaydın, Efendim.”
Göz göze geldik. Bu sefer savunmasızdı ama pişman değil, sadece daha dikkatliydi. Gece olanlar, ona yine bir ders vermişti. Onu kırmadım, sadece başımı hafifçe eğdim. Beni anladığını görmek yetti.
Kalktı. Adımlarını dikkatle attı; vücudu hâlâ darbelerin yankısını taşıyordu. Ama içindeki görev bilinci, her şeyin önündeydi.
Mutfaktan kahve kokusu geldiğinde saat henüz sabahın sekiziydi. Ben hâlâ yatakta uzanıyordum. Camdan içeri sızan loş sabah ışığında, kahve makinesinin tıkırtısı, evin kutsal ritüelinin başladığını fısıldıyordu. Filtre kahvemi sade içtiğimi iyi bilirdi. Bu, her sabah beni selamlayan bir sadakat töreniydi adeta.
Bir süre sonra diz çökerek içeri girdi. Kahveyi iki eliyle tuttuğu fincanda sundu, başı öne eğikti.
“Efendim. Kahveniz.”
Elimi uzattım, fincanı alırken başını okşadım. “Bu sabah,” dedim, “sessiz olmanı istiyorum. Sadece gözlerinle konuş benimle.”
Gözlerini kaldırdı. İçinde hâlâ o geceki işkencenin parıltısı vardı. Kırılmış ama yeniden bana ait hale gelmiş bir parça gibi... O gözler bir yemin gibiydi.
Bir süre sessizce kahvemi yudumladım. O ise önümde diz çökerek bekledi. Nefes alışları bile ritmimi bozmayacak kadar kontrol altındaydı. Bu, yalnızca bir itaat değildi; bu, bir ibadetti artık.
Fincanı bitirdiğimde yüzüne doğru eğildim. Parmaklarımla çenesini kavrayarak bana bakmaya zorladım.
“Dünkü davranışının hatalı olduğunu anlamadın, değil mi?” dedim. “Çünkü açıklama yapmanın beni ikna edeceğini düşündün.”
Gözleri titredi, ama bir şey söylemedi. Emre itaat etti.
“Bana karşı açıklama değil, içgörü sunacaksın. Bundan sonraki her sözün bir analiz olacak. Her suskunluğun bir teslimiyet.”
Başını eğdi, alnını dizime yasladı. İşte o an, ikinci kez inşa edilmişti. Bu sefer sadece acıyla değil, düşünceyle, ruhuyla da O'na şekil vermeye başlamıştım.
Ona izin verdim. Başını dizlerime yasladı. Elimi saçlarının arasından geçirdim. Yumuşakça mırıldandım:
“Bugün dinlen. Ama gece döneceğim sana. Bu defa seni susturmayacağım. Konuşmanı isteyeceğim. Ve sen yalnızca kendini değil, bana olan inancını da savunacaksın. Anladın mı?”
“Evet, Efendim,” dedi fısıltıyla fakat bakışlarından anlamadığını anlamam anlık bir seydi tabii üzerinde durmadim ne de olsa mentali de severim diye içimden iç geçirdim...
Ve ben, bir sonraki gece için hayal ettiğim cezanın ve ödülün dokusunu aklımda örmeye başladım.
~Sessiz Teslimiyet~
Gece çökerken odadaki hava değişmişti. Gün boyu Kleio sessizdi. Bedeni dinlenmişti ama zihni, Benimle yaşayacağı bir sonraki karşılaşmanın geriliminde sürekli uyanıktı. Onu çağırdığımda tek bir kelime bile etmeden odama girdi. kıyafetleri sadeydi, omuzlarına kadar inen saçlarını toplamıştı. Dizlerinin üstüne çöktü. Başını eğdi.
“Üzerindekileru çıkar,” dedim sakince. “Hepsini.”
Teneffüs ettiği hava bir an duraksadı. Sadece bir saniye... ama yeterince uzundu mahcubiyetin ağırlığını hissettirmeye. Emre uydu. Titreyen ellerle kıyafetlerini çıkarırken gözleri hep yerdeydi. Utanıyordu — ama engel olmuyordu.
Odanın ortasında çıplak şekilde diz çöküyordu artık. Ben yaklaştım. Avucumda tuttuğum mumun fitilini ateşledim. Gözleri alevde değil, bende asılı kaldı. Sessizlikte yalnızca mumdan damlayan balmumunun sesi vardı. İlk damlayı göğüs ucuna bıraktım. Aniden kasıldı. İkinci, üçüncü... Her damla bir teslimiyet anıydı. Her seferinde başını eğdi, sesi çıkmadı.
Sonra geri çekildim.
Ellerimle göğüslerini okşadım, mumdan damlayanlarla yanan göğsü ellerimin sıcak temasıyla göğüs uçları sertleşmişti...
Bir kaç tokat darbesinden sonra....
“Şimdi,” dedim usulca, “kendine dokunmanı istiyorum. Ama gözlerime bakarak.”
Bir irkilme yaşandı içinde. Çırılçıplak, yalnızca sizin bakışlarınızın altında... diye iç geçirdi..
Elleri hareket etmedi.
“Yapamıyor musun?” diye sordum, bir ton yumuşak ama tehditkâr bir alayla. “Peki. O zaman gözlerini bağlayacağım.” Tamamen yalnız gibi hisset! Fakat burada olacağım.
İpek bir kumaş çıkardım. Yanına eğilip gözlerini bağladım. Işık artık yoktu onun için. Sadece varlığım, kokum ve nefesim vardı.
“Şimdi dokun kendine. Ama sesini çıkarmadan.”
Parmak uçlarının utangaç hareketleri başladı. İlk başta tereddütlüydü, ama sonra vücudu çözülmeye başladı. Her hareketinde sanki bana itiraflarda bulunuyordu. Bense yatağın kenarına oturmuş, onu izliyordum. Sessizce. ...
Ve sonra durdum.
“Yeter,” dedim. “Diz çök ve çözülmeye hazırlan.”
Göz bağını açtığımda gözleri buğuluydu. Ağlamamıştı, ama içeriden taşmak üzereydi. Onu önüme aldım. Ellerini dizlerime koydurdum. Artık başlıyorduk.
“Söyle Kleio... Dün neden hata yaptığını anlamadın?”
Sustu. Sonra fısıldadı: “Çünkü... kendimi açıklarsam affedileceğimi sandım.”
“Affedilmeye çalışmakla ısrarcı olmak, hatta sadakatle aynı şey midir?”
“Hayır... Efendim.”
“Neden değil?”
Çekindi. Ama sonra cevap verdi:
“Çünkü sadakat... cezayı haklı kılsa bile kabul etmektir. Direnmemektir.”
Başını eğdi. Gözyaşı sessizce aktı. Bu, bir pişmanlık değil, bir kabul ediş gözyaşıydı.
“Seni en çok ne korkutur, Kleio?” dedim usulca.
“Gözlerinizin içindeki hayal kırıklığı,” ve Susmanız dedi tereddütsüz.
İçimdeki sessizlikten beslenen bir haz yayıldı. Çünkü o an, onu yeniden biçimlendirmiştim. Kendi korkusunu benim yansımamda görecek kadar ait hale gelmişti. İşte gerçek kölelik oradaydı.
Sonra elimi uzatıp çenesini tuttum. Gözleri gözlerime kenetlendi.
“Sana bir isim verdim. Sana bir görev verdim. Sana acı verdim. Şimdi ise sana yalnızca sessizliği veriyorum. Git ve kendinle kal. Bir sonraki gece, kararımı vereceğim. Ya gerçekten ait olacaksın ya da yalnızca eğitilmiş bir itaatkâr olarak kalacaksın.”
Başını eğdi, tam anlamıyla kırılmıştı.
~ Küllerinden Yükselen~
O gece, odada sadece sessizlik vardı. Hiçbir emir verilmemişti. Hiçbir ceza sözü edilmemişti. Yalnızca bir hüküm bekleniyordu. Ve Kleio, kapımın önünde diz çöküp başını yere eğmişti. Hareket etmiyordu. Nefesi bile kontrol altındaydı. Zaman, onun için durmuştu. Çünkü benim kararım, onun kaderiydi.
Kapıyı açtığımda başını kaldırmadı. Bu, itaatsizlik değildi. Bilakis; sonsuz bir teslimiyetin işaretiydi. Artık göz teması kurma çabasını bile bırakmıştı. Bekliyordu. Yargısını.
Sakin bir sesle konuştum:
“Gir içeri.”
Sürünerek ilerledi. Vücudu hâlâ önceki gecelerin izlerini taşıyordu. Ama ruhu başka bir renge bürünmüştü. Daha sessiz, daha keskin, daha yalın... ve daha bana ait.
Yatağın önüne geldiğinde durdu. Önünde bir masa vardı. Üzerinde sadece üç nesne: bir kırmızı balmumu mumu, bir deri tasmayı andıran ama metal bir bileklik ve küçük, siyah bir kutu.
“Seçim hakkın yok. Ama farkındalık hakkın var,” dedim. “Bu gece seni ya yeniden sahiplenirim... ya da bu odadan yalnız bir itaatkar, bir hizmetçi olarak çıkarsın.”
Gözleri doldu. Ama ağlamadı. Yalnızca başını öne eğdi.
Mumu yaktım. Alev, yine onun üzerine eğildi. Göğsüne bir damla bıraktım. Bu defa irkilmedi. Bu acı, artık onu dönüştüren bir vaftiz gibiydi.
Kutuyu açtım. İçinden ince, siyah metalden yapılmış bir göğüs ucu piercingi çıkardım. Üzerinde minik bir harf vardı: "K". Adının ilk harfi. Ama aynı zamanda "Kadın Efendi"nin damgası.
“Hazır mısın?” diye sordum.
“Hazırım, Efendim,” dedi. “Artık kaçacak bir yerim yok. Olmasını da istemem.”
Diye iç geçirdi hafif bir mırıltıyla.
Piercingi uygularken dişlerini sıktı, sesi çıkmadı. Ama o an sanki bütün benliğiyle içinden haykırdı. Kendi acısının içine doğmuştu. Bu artık onun bedeni değil, Benim kutsal izinimle mühürlenmiş bir varlıktı.
Sonra bilekliğini taktım. Koluna sıkıca oturan metal kelepçe artık onun statüsünü belirliyordu. Bu bir süs değil, bir mühürdü. Ve en sonunda dizlerinin üstüne çökmesini emrettim.
Yüzünü ellerimin arasına aldım.
“Sen artık bir köle değilsin, Kleio. Sen benim varlığımla yeniden tanımlanmış bir şeysin. Etin bana ait, zihnin benimle mühürlü. Hatalarınla bile bana sadıksın. En derin kusurun, beni ikna etmeye çalışmandı... ama şimdi sessizliğinle bile bana itaat etmeyi öğrendin.”
Gözlerinden yaşlar süzüldü. Ama bu kez özgürleşmenin değil, tamamen sahiplenilmenin gözyaşlarıydı.
“Şimdi bana yaklaş,” dedim. “Ve omzuma yaslan.”
Usulca geldi. Kafasını boynumun köküne yasladı. Vücudu hâlâ sıcak, hâlâ titrekti. Ama bu titreyiş bir korkudan değil; sonunda ait olduğu yere ulaşmış olmanın huzurundan geliyordu.
Parmaklarım saçlarında dolaşırken, o usulca nefes aldı. Ve sessizce uyuyakaldı ,benim omzumda.
Sadakat, acının içinden geçmişti.
İtaat, susturularak öğrenilmişti.
Ve sevgi... cezanın bile üstüne çıkmıştı.
Artık Kleio yalnızca bir dişi köle değil, bir tanımın kendisiydi.
O artık Minemosyne'nin kızı, Kadın Efendi'nin en kıymetli hiçiydi.
By:Kadın Efendi
