SADAKATİN BEDELİ

O gece....

Zincirlerin sesi karanlıkta yankılanıyordu. Kırmızı ışıkla yıkanmış odanın ortasında, dizlerinin üstünde duran Kleio, gözlerini yerden kaldırmamıştı. Teninde mum izleri henüz kabuk bağlamamıştı. Vücudu, bana ait olduğunu gösteren izlerle doluydu. Kırbaç darbelerinin çizdiği motifler, sadece bir cezanın değil; aynı zamanda bir bağlılık yemininin sessiz şarkısıydı.

Yanına yaklaştım. Topuk seslerim odada yankılandıkça omurgasının nasıl titrediğini izlemek, sahip olduğum kudreti yeniden hatırlattı bana. O bir dişi. Ama benim dizlerimin dibinde eğilmiş, benim irademe teslim olmuş bir köle. Kleio.

“Daha kaç kez gözümün içine bakmadan özür dileyeceksin?” diye sordum.

Cevap vermedi. Bu, haddini bilmesinden değildi. Bilakis, ne söylese eksik kalacağını bildiğinden... Sessizlik, onun en derin itirafıydı.

Ellerimle çenesini kaldırdım, gözleri yaşlıydı ama gurur değil, utanç ve mahcubiyetle. Dudakları titredi.

“Size ait olduğumu ,hükmün sizden geldiğini unuttum bir anlığına. Bu bedeni, bu zihni size adayışımı...  Israrcı oldum hatalı olduğumu düşünmeden üstelik. Oysa defalarca - Benim adıma düşünme! Sorduğun sorunun doğru cevabı bende ! Dediğiniz halde.... 

Bir anlık sustu ve yutkundu....

 Affedin beni, Efendim.”

Sözleri bittiğinde tokat sesim odada yankılandı. Sol yanağı kızardı. Ardından yüzünü yere eğdi yine.

"Sadakat... sözle değil, eylemle olur," dedim. "Ve senin bu  ihmalin, bu tutumun hata olduğunu kabullenemeyişin  benim sinirimi bozuyor.  "

Kırbaç elimdeydi artık. Kleio’nun sırtına ilk darbe indiğinde nefesi kesildi. Her darbeyle birlikte yalnızca teni değil, ruhu da eğitiliyordu. Onu acıyla terbiye ederken bir yandan da gözlerine bakıyordum. Acının içinde, inancı büyüyordu. Bu işkence, onun için bir lanet değil, bir arınmaydı.

Kırbaçtan sonra oturup bir sigara yaktım, tam bitirmeden söndürdüm ve ayağa kalktim, kırbaçla sinirimi atamamıştim sanki sıra falaka zamanına gelmişti. Ayaklarını demirlere sabitledim. Her sopanın ardından ayağından yansıyan acıyla çığlığı  içinde büyüyordu, ama gözleri hâlâ bana tapıyordu. İçinde ben vardım. Her çırpınışında bile bana itaatin dokusunu taşıyordu.

“Mum zamanıdır şimdi,” dedim fısıltıyla. Ürperdi. Ama itiraz etmedi.

Boynuna kadar inen  saçlarını geriye ittim. Göğsüne, karnına ve iç bacaklarına damlayan sıcak balmumu, onu titretirken her damla sanki “Sizinim” diye haykırıyordu. Gözleriyle beni arıyordu — acı içindeyken bile benden bir işaret, bir yön, bir dokunuş dileniyordu.

Yere çöktüm. Yavaşça yanına yaklaştım. Vücudu ter içindeydi. Nabzı deli gibi atıyordu. Ellerimle saçlarını okşadım. Aniden yumuşamıştım. Sanki içimdeki fırtınayı bastırmış, artık sükûnetin kıyısına yaklaşmıştım.

“Kleio...” dedim, adını ilk kez bu kadar şefkatle telaffuz ederek. “Hataların seni kirletmez. Ama bana ait olduğunu unuttuğun her an seni yeniden inşa ederim.”

Emin ol bunu büyük bir zevkle yaparım!!

Ta ki .....

Susmuştum cümlenin sonunu biliyordu....

Gözyaşları sessizce yanaklarından süzüldü. Dizlerinin üstünden kalkmasına izin verdim. Omzuma sokuldu usulca. Vücudu titriyordu, ama bu artık acıdan değildi. Teslimiyetin ve huzurun birleşiminden doğan bir titremeydi.

Yavaşça pikeyi üzerimize çektim. Saçlarını okşarken nefesi yavaşladı. Birkaç dakika sonra, boynumun köküne başını yaslamış halde uyuyakaldı.

Sahiplenmenin gerçek hali, işte tam da buydu. Kırbaçla biçilen, mumla mühürlenen, falakayla şekillenen bir ruh... ama sonunda huzuru, Efendisinin omzunda bulan bir dişi.

Kleio o gece, bana olan sadakatini yeniden hatırlattı.

Ve ben de ona, ait olduğu yeri.

~Uyanış~

O sabah odada ağır bir sessizlik vardı. Gecenin izleri hâlâ duvarlarda yankılanıyor, mumun soluk kokusu ve tenin üzerine sinmiş derin ter karışımı havada asılı kalıyordu. Kleio’nun başı hâlâ omzumdaydı. Uykusu derin değildi; bedeninin hâli buna izin vermezdi, ama zihni huzur içindeydi.

Parmaklarımı saçlarının arasında yavaşça dolaştırdım.

“Uyan,” dedim fısıltıyla. Göz kapakları titredi, hemen doğrulmadı, önce boynuma bir öpücük kondurdu. Saygı dolu bir tapınmanın işaretiydi bu. Sonra usulca doğrulup yatağın kenarına diz çöktü.

“Günaydın, Efendim.”

Göz göze geldik. Bu sefer savunmasızdı ama pişman değil, sadece daha dikkatliydi. Gece olanlar, ona yine bir ders vermişti. Onu kırmadım, sadece başımı hafifçe eğdim. Beni anladığını görmek yetti.

Kalktı. Adımlarını dikkatle attı; vücudu hâlâ darbelerin yankısını taşıyordu. Ama içindeki görev bilinci, her şeyin önündeydi.

Mutfaktan kahve kokusu geldiğinde saat henüz sabahın sekiziydi. Ben hâlâ yatakta uzanıyordum. Camdan içeri sızan loş sabah ışığında, kahve makinesinin tıkırtısı, evin kutsal ritüelinin başladığını fısıldıyordu. Filtre kahvemi sade içtiğimi iyi bilirdi. Bu, her sabah beni selamlayan bir sadakat töreniydi adeta.

Bir süre sonra diz çökerek içeri girdi. Kahveyi iki eliyle tuttuğu fincanda sundu, başı öne eğikti.

“Efendim. Kahveniz.”

Elimi uzattım, fincanı alırken başını okşadım. “Bu sabah,” dedim, “sessiz olmanı istiyorum. Sadece gözlerinle konuş benimle.”

Gözlerini kaldırdı. İçinde hâlâ o geceki işkencenin parıltısı vardı. Kırılmış ama yeniden bana ait hale gelmiş bir parça gibi... O gözler bir yemin gibiydi.

Bir süre sessizce kahvemi yudumladım. O ise önümde diz çökerek bekledi. Nefes alışları bile ritmimi bozmayacak kadar kontrol altındaydı. Bu, yalnızca bir itaat değildi; bu, bir ibadetti artık.

Fincanı bitirdiğimde yüzüne doğru eğildim. Parmaklarımla çenesini kavrayarak bana bakmaya zorladım.

“Dünkü davranışının hatalı olduğunu anlamadın, değil mi?” dedim. “Çünkü açıklama yapmanın beni ikna edeceğini düşündün.”

Gözleri titredi, ama bir şey söylemedi. Emre itaat etti.

“Bana karşı açıklama değil, içgörü sunacaksın. Bundan sonraki her sözün bir analiz olacak. Her suskunluğun bir teslimiyet.”

Başını eğdi, alnını dizime yasladı. İşte o an, ikinci kez inşa edilmişti. Bu sefer sadece acıyla değil, düşünceyle, ruhuyla da O'na şekil vermeye başlamıştım.

Ona izin verdim. Başını dizlerime yasladı. Elimi saçlarının arasından geçirdim. Yumuşakça mırıldandım:

“Bugün dinlen. Ama gece döneceğim sana. Bu defa seni susturmayacağım. Konuşmanı isteyeceğim. Ve sen yalnızca kendini değil, bana olan inancını da savunacaksın. Anladın mı?”

“Evet,  Efendim,” dedi fısıltıyla fakat bakışlarından anlamadığını anlamam anlık bir seydi tabii üzerinde durmadim ne de olsa mentali de severim diye içimden iç geçirdim...

Ve ben, bir sonraki gece için hayal ettiğim cezanın ve ödülün dokusunu aklımda örmeye başladım.

~Sessiz Teslimiyet~

Gece çökerken odadaki hava değişmişti. Gün boyu Kleio sessizdi. Bedeni dinlenmişti ama zihni, Benimle yaşayacağı bir sonraki karşılaşmanın geriliminde sürekli uyanıktı. Onu çağırdığımda tek bir kelime bile etmeden odama girdi. kıyafetleri sadeydi, omuzlarına kadar inen saçlarını toplamıştı. Dizlerinin üstüne çöktü. Başını eğdi.

“Üzerindekileru çıkar,” dedim sakince. “Hepsini.”

Teneffüs ettiği hava bir an duraksadı. Sadece bir saniye... ama yeterince uzundu mahcubiyetin ağırlığını hissettirmeye. Emre uydu. Titreyen ellerle kıyafetlerini çıkarırken gözleri hep yerdeydi. Utanıyordu — ama engel olmuyordu.

Odanın ortasında çıplak şekilde diz çöküyordu artık. Ben yaklaştım. Avucumda tuttuğum mumun fitilini ateşledim. Gözleri alevde değil, bende asılı kaldı. Sessizlikte yalnızca mumdan damlayan balmumunun sesi vardı. İlk damlayı göğüs ucuna bıraktım. Aniden kasıldı. İkinci, üçüncü... Her damla bir teslimiyet anıydı. Her seferinde başını eğdi, sesi çıkmadı.

Sonra geri çekildim.

Ellerimle göğüslerini okşadım, mumdan damlayanlarla yanan göğsü ellerimin sıcak temasıyla göğüs uçları sertleşmişti...

Bir kaç tokat darbesinden sonra....

“Şimdi,” dedim usulca, “kendine dokunmanı istiyorum. Ama gözlerime bakarak.”

Bir irkilme yaşandı içinde. Çırılçıplak, yalnızca sizin bakışlarınızın altında... diye iç geçirdi..

 Elleri hareket etmedi.

“Yapamıyor musun?” diye sordum, bir ton yumuşak ama tehditkâr bir alayla. “Peki. O zaman gözlerini bağlayacağım.” Tamamen yalnız gibi hisset! Fakat burada olacağım.

İpek bir kumaş çıkardım. Yanına eğilip gözlerini bağladım. Işık artık yoktu onun için. Sadece varlığım, kokum ve nefesim vardı.

“Şimdi dokun kendine. Ama sesini çıkarmadan.”

Parmak uçlarının utangaç hareketleri başladı. İlk başta tereddütlüydü, ama sonra vücudu çözülmeye başladı. Her hareketinde sanki bana itiraflarda bulunuyordu. Bense yatağın kenarına oturmuş, onu izliyordum. Sessizce. ...

Ve sonra durdum.

“Yeter,” dedim. “Diz çök ve çözülmeye hazırlan.”

Göz bağını açtığımda gözleri buğuluydu. Ağlamamıştı, ama içeriden taşmak üzereydi. Onu önüme aldım. Ellerini dizlerime koydurdum. Artık başlıyorduk.

“Söyle Kleio... Dün neden hata yaptığını anlamadın?”

Sustu. Sonra fısıldadı: “Çünkü... kendimi açıklarsam affedileceğimi sandım.”

“Affedilmeye çalışmakla ısrarcı olmak, hatta sadakatle aynı şey midir?”

“Hayır... Efendim.”

“Neden değil?”

Çekindi. Ama sonra cevap verdi:

“Çünkü sadakat... cezayı haklı kılsa bile kabul etmektir. Direnmemektir.”

Başını eğdi. Gözyaşı sessizce aktı. Bu, bir pişmanlık değil, bir kabul ediş gözyaşıydı.

“Seni en çok ne korkutur, Kleio?” dedim usulca.

“Gözlerinizin içindeki hayal kırıklığı,” ve Susmanız dedi tereddütsüz.

İçimdeki sessizlikten beslenen bir haz yayıldı. Çünkü o an, onu yeniden biçimlendirmiştim. Kendi korkusunu benim yansımamda görecek kadar ait hale gelmişti. İşte gerçek kölelik oradaydı.

Sonra elimi uzatıp çenesini tuttum. Gözleri gözlerime kenetlendi.

“Sana bir isim verdim. Sana bir görev verdim. Sana acı verdim. Şimdi ise sana yalnızca sessizliği veriyorum. Git ve kendinle kal. Bir sonraki gece, kararımı vereceğim. Ya gerçekten ait olacaksın ya da yalnızca eğitilmiş bir itaatkâr olarak kalacaksın.”

Başını eğdi, tam anlamıyla kırılmıştı.

~ Küllerinden Yükselen~

O gece, odada sadece sessizlik vardı. Hiçbir emir verilmemişti. Hiçbir ceza sözü edilmemişti. Yalnızca bir hüküm bekleniyordu. Ve Kleio,  kapımın önünde diz çöküp başını yere eğmişti. Hareket etmiyordu. Nefesi bile kontrol altındaydı. Zaman, onun için durmuştu. Çünkü benim kararım, onun kaderiydi.

Kapıyı açtığımda başını kaldırmadı. Bu, itaatsizlik değildi. Bilakis; sonsuz bir teslimiyetin işaretiydi. Artık göz teması kurma çabasını bile bırakmıştı. Bekliyordu. Yargısını.

Sakin bir sesle konuştum:

“Gir içeri.”

Sürünerek ilerledi. Vücudu hâlâ önceki gecelerin izlerini taşıyordu. Ama ruhu başka bir renge bürünmüştü. Daha sessiz, daha keskin, daha yalın... ve daha bana ait.

Yatağın önüne geldiğinde durdu. Önünde bir masa vardı. Üzerinde sadece üç nesne: bir kırmızı balmumu mumu, bir deri tasmayı andıran ama metal bir bileklik ve küçük, siyah bir kutu.

“Seçim hakkın yok. Ama farkındalık hakkın var,” dedim. “Bu gece seni ya yeniden sahiplenirim... ya da bu odadan yalnız bir itaatkar, bir hizmetçi olarak çıkarsın.”

Gözleri doldu. Ama ağlamadı. Yalnızca başını öne eğdi.

Mumu yaktım. Alev, yine onun üzerine eğildi. Göğsüne bir damla bıraktım. Bu defa irkilmedi. Bu acı, artık onu dönüştüren bir vaftiz gibiydi.

Kutuyu açtım. İçinden ince, siyah metalden yapılmış bir göğüs ucu piercingi çıkardım. Üzerinde minik bir harf vardı: "K". Adının ilk harfi. Ama aynı zamanda "Kadın Efendi"nin damgası.

“Hazır mısın?” diye sordum.

“Hazırım, Efendim,” dedi. “Artık kaçacak bir yerim yok. Olmasını da istemem.”

Diye iç geçirdi hafif bir mırıltıyla.

Piercingi uygularken dişlerini sıktı, sesi çıkmadı. Ama o an sanki bütün benliğiyle içinden haykırdı. Kendi acısının içine doğmuştu. Bu artık onun bedeni değil, Benim kutsal izinimle mühürlenmiş bir varlıktı.

Sonra bilekliğini taktım. Koluna sıkıca oturan metal kelepçe artık onun statüsünü belirliyordu. Bu bir süs değil, bir mühürdü. Ve en sonunda dizlerinin üstüne çökmesini emrettim.

Yüzünü ellerimin arasına aldım.

“Sen artık bir köle değilsin, Kleio. Sen benim varlığımla yeniden tanımlanmış bir şeysin. Etin bana ait, zihnin benimle mühürlü. Hatalarınla bile bana sadıksın. En derin kusurun, beni ikna etmeye çalışmandı... ama şimdi sessizliğinle bile bana itaat etmeyi öğrendin.”

Gözlerinden yaşlar süzüldü. Ama bu kez özgürleşmenin değil, tamamen sahiplenilmenin gözyaşlarıydı.

“Şimdi bana yaklaş,” dedim. “Ve omzuma yaslan.”

Usulca geldi. Kafasını boynumun köküne yasladı. Vücudu hâlâ sıcak, hâlâ titrekti. Ama bu titreyiş bir korkudan değil; sonunda ait olduğu yere ulaşmış olmanın huzurundan geliyordu.

Parmaklarım saçlarında dolaşırken, o usulca nefes aldı. Ve sessizce uyuyakaldı ,benim omzumda.

Sadakat, acının içinden geçmişti.

İtaat, susturularak öğrenilmişti.

Ve sevgi... cezanın bile üstüne çıkmıştı.

Artık Kleio yalnızca bir dişi köle değil, bir tanımın kendisiydi.

O artık Minemosyne'nin kızı, Kadın Efendi'nin en kıymetli hiçiydi.

By:Kadın Efendi

ODA...

Bölüm 1: Çağrı

 ( Ruhu ezilmiş, kimliği yeniden kurulan bir itaatkârın gözünden, Kadın Efendi'sine)

 O gün kapıyı çaldığımda, içimdeki tüm sesler susmuştu. Sadece sizin sesiniz vardı zihnimde — sert ama sakin, kesin ama incelikli:

 "Saat 21.00'de burada ol. Gecikme."

 Gecikmedim. Dakik olmak sizin için bir zorunluluk, benim içinse bir ayrıcalıktı. Kapı aralandı. Sizin siluetiniz gözüktüğünde dizlerimde bir titreyiş oldu. Ne gözleriniz bağırıyordu, ne sesiniz… Ama ben zaten hep en çok sessizliğinizden korkardım. 

Çünkü o sessizlikte sınanırdım. Beni içeri aldınız. Ne selam verdim, ne gözlerinizin içine bakabildim. Sadece eğildim. Alnımı yere değdirdim. Ve içimden geçeni sessizce söyledim: 

"Bana izin verin... Sizin olmak için." 

 Siz ayaktaydınız Sözsüzdünüz ama hep konuşuyordunuz. Etrafınızdaki hava bile sizin elinizdi sanki, bana dokunmadan yönlendiriyordu. Sizin nefes alışınız bile, bir cezayı hak edip etmediğime karar veren tanrıçaydı. 

 “Kalk.” Dediniz. 

Kalktım. Ama kafam hâlâ eğikti. Bana öğrettiğiniz gibi.

 Çünkü sizin önünüzde baş değil, irade eğilirdi.

 Sadece bakışlarınızla çözüyordunuz beni. İçimdeki arzuyu, korkuyu, sabrı... 

Ve sizin gözlerinizde okunduğumu bilmek, bende teslimiyetin en derin yerini uyandırıyordu. 

 — Bölüm 2: Parçalanış

 Kapı kapandı. Ve içeride sadece siz vardınız… ve ben. Ama ben bir bütün olarak kalamadım. Siz gözlerimi bağlamadan önce, çoktan görme yetimi elimden almıştınız. Çünkü sizin önünüzde görmek değil, hissetmek gerekirdi. Adımlarınızı duydum. Çıplak zemine değen topuk sesiniz… Bana yaklaşmıyordunuz. Ama etrafımda dönüyordunuz — dairesel bir cezayla. Sonra, konuşmadan arkama geçtiniz. Avuçlarınız değmedi ama varlığınız omuzlarıma yük gibi indi. Ve sizin nefesiniz ensemdeyken ben, sanki kendi bedenimden atıldım. 

 > “Zihin nerede şu an?” diye fısıldadınız.

 Korktum.

 Çünkü o an sadece bedenimdeydim. 

Ve siz bedenimde kalmamı istemiyordunuz. Siz beni önce içimde parçalamak, sonra o parçalardan size ait olanı çıkarmak istiyordunuz.

 > “Zihin…” dediniz tekrar,

 “...benim istediğim yerde olacak.! Oyun burada başlamaz. Oyun, önce içeride başlar.” 

 İçimden geçeni yakaladınız. Beni çözmüştünüz. Ve bu beni daha çıplak, daha savunmasız, daha sizin kılmıştı. Sonra bir komut geldi: 

 > “Konuş.

 Utandığın şeyi söyle.”

 Ve ben ilk kez gerçek bir utançla titredim. Çünkü sizi mutlu etmek için kurduğum maskelerin arkasında, aslında cezalandırılmak isteyen, sizin kelimelerinizde ezilip yeniden var olmak isteyen bir yalancı ben vardı. Ağzımı açtım, dilim yandı. Ama söyledim. Çünkü sizin önünüzde hiçbir şey saklanamazdı. 

 Ve siz sustunuz. Sadece elinizi omzuma koydunuz. Sert değil, ağır değil… ama hükmeder gibi. Ve o anda, içimdeki her direnç kırıldı. Ben artık sadece bedenimi değil, zihnimi de bırakmıştım size. Ve o gece…

 Siz beni hiç dokunmadan en derin yerimden kırdınız. —

 Bölüm 3: Kırılma Öncesi

 Beni konuşturdunuz. İtiraf ettirdiniz. Sonra susturdunuz. Ama içimde başlayan o şey… hâlâ susmadı. Gözlerim kapalı. Kollarım bağlı. Ama asıl hapsettiğiniz şey, zaman duygumdu. Ne kadar zamandır diz çöküyorum bilmiyorum. Dakikalar mı, saatler mi, gün mü… yoksa ömrüm mü?

 Çünkü sizin önünüzde zaman anlamını yitiriyor. Kendimi düşünmemem gerek. Siz öyle öğrettiniz. Ama zihin her şeyden önce kaçmak ister.

 Ve SİZ!… 

Kaçışı yasakladınız. Sonra odadan çıktınız. Gittiniz. Sesiniz, nefesiniz, adımınız bile kalmadı. Ama yokluğunuz en büyük cezandı. Ve ben kendi zihnimde boğuldum. Çünkü sizin olmadığınız her saniye, size sadık kalma dürtümle, beni terk etme korkum birbirine çarpıp parçalandı.

 > “Beni unuttu mu?”

 “Yeterli olmadım mı?”

 “Bir daha çağırmayacak mı?”

 “Sadece oynamış mıydı benimle?”

 “Yedek miydim?

 Ezber miydim?

Geçici miydim?” 

 Zihnim yavaşça sizin oyuncağınıza dönüştü, Efendim.

 Hiç dokunmadan beni işlediniz. Hiç bağırmadan çığlıklar duydurdunuz. Ve sonra döndünüz. Kokunuz geldi önce, adımınız değil. Ayak sesiniz yoktu. Ama içimdeki fırtına birden sustu.

 "Bak bana." dediniz.

 Göz bağımı siz açtınız. Ve ben, ilk kez gözlerinizin içine baktım. Ama sizin gözleriniz artık bir sınavdı. 

 > “Sadıksın mı?” diye sordunuz. Ve cevabımı beklemeden devam ettiniz:

 “Sadıksan, sana yalan söyleyeceğim. 

Sadıksan, senden vazgeçeceğim.

 Sadıksan, seni aldatacağım.

.. Ve sen sadece susacaksın. 

Çünkü sadakat, sadece kolayken geçerli değildir.”

 İçimdeki her şey karıştı. Aşk, bağlılık, şüphe, arzu… Ama hepsinin önünde tek bir şey vardı: “Sizin kelamınız.”

 Ve devam ettiniz: 

 > “Şimdi bana, seni unutmamı iste.!!

 Bunu söyle. Ve ben bu sınavdan geçtiğini bileyim.

” Titredim. Bunu söylemek, size sırt çevirmekti. Ama söylememek, size sadık kalmamak gibiydi. Ve işte o an... Gerçek teslimiyetin sınırına geldim. ---

 — Bölüm 4: Dağılmak ve Var Edilmek

 Ben dedim. “Beni unutun.” Dudaklarımdan döküldü o emir kipi gibi cümle... Sizin gözlerinizin içine bakarak. Kendi içimde parçalanarak. Bir yalan gibi çıktı ağzımdan. Ama siz gerçekmiş gibi baktınız. Ve sadece bir adım geri attınız. O kadar.

 Ve ben… 

Sanki o adımla birlikte varlığımı da kaybettim. Siz benden uzaklaştıkça, ben de kendimden uzaklaştım. Artık kimdim? Ne kalmıştı? Sizin olmadığınız ben neye yarardı? Sadece bedenim vardı o odada. 

Ama beden, ruhsuz bir et parçasından fazlası değildir. 

Siz beni içeriden çekip aldınız, Efendim. Ve o boşluk… Yalnızca sizinle dolabiliyordu. Dizlerimin bağı çözüldü. Kendimi yere bıraktım. Sessizce ağladım. Ama bu bir acı değildi. Bu bir kırılıştı. Gururun, kontrolün, kişiliğin çatırdayarak çöktüğü bir an. Ben artık ne erkek, ne kadın, ne güçlü, ne zayıf… Sadece sizin boşluğunuzda titreyen bir hiçtim. Ve sonra… Geldiniz. Adım sesiniz yumuşaktı bu kez. Elinizde zincir yoktu. Kemer, kelepçe, komut yoktu. Sadece sesiniz vardı:

 > “Yeter.”

 Ve o kelimeyle birlikte… içimde ilk kez bir sıcaklık doğdu. Çünkü bu kez hükmetmek için değil, beni yeniden kurmak için konuşuyordunuz. Eğildiniz. Ellerinizi yüzüme koydunuz. Gözyaşımı sildiniz, ama susmadınız. 

“Bu hâlini sevdim,” dediniz.

 “Çünkü bana tam geldin. Eksiksiz geldin. Hiçlik hâlinde geldin. Şimdi seni alıyorum.” Ve orada... İlk kez dokundunuz. Boynuma, Sert değil, ama sahip çıkar gibi. Bir yemin gibi. 

 > “Artık sadece bana aitsin. Benim hükmümle düşünür, benim iznimle hissedersin. Bundan sonra varlığın, ancak benimle anlam taşır. Çünkü seni ben yıktım. Ve sadece ben yeniden inşa ederim.” İşte o an, yeniden doğdum. Yeni bir isimle, yeni bir bilinçle, Efendim’in eliyle yoğrulmuş bir ben oldum. --- —

 Bölüm 5: Rütbe 

 Boynuma koyduğunuz el… hâlâ oradaydı. Ama artık bir tehdit değil, bir aidiyetti. Sanki parmaklarınızla “burası benim” yazıyordunuz. Ve ben, bu iz hiç silinmesin istiyordum.

 > “Hazır mısın?” diye sordunuz. Ve ben cevap veremedim. 

Çünkü siz öğretmiştiniz: 

Gerçek hazırlık sessizlikle başlardı. 

 Gözlerime tekrar bağ taktınız. Ama bu defa bir ceza gibi değil. Bu, bir rütbe giymeden önce gözlerin kapanması gibiydi.

 Çünkü yeniden doğarken, insan önce kör olurdu. 

 Sonra diz çökmemi istediniz. Ama bu kez zorlukla değil, arzuyla çöktüm. Çünkü bu sefer çöküş bir teslimiyet değil — bir taç giyme töreniydi. Arkamda bir tıkırtı… Metalin, derinin, soğuk bir şeyin sesi…

 Sonra adımı duydum: “Yalnızca benim için var olan… Benimle yeniden doğan… Bugün burada, artık sadece itaat eden değil… Benim mührümü taşıyan biri olarak ayağa kalkacak.” .....

Ve tam o anda… Boynuma bir tasma taktınız. Ama bu bir zincir değil, bir mühürdü. Derisi yumuşak, içi sizin kokunuzla ısınmış… Ama kilidi sizin bileğinizdeydi. Çünkü o kilit, yalnızca sizin ellerinizle kapanır, yalnızca sizin kararınızla açılırdı. Ve sonra fısıldadınız:

 > “Bu artık senin rütben. Bu iz, herkesin göremeyeceği ama senin her an hissedeceğin bir aidiyet. Şimdi ayağa kalk. Sen artık benim kölem değil,aynı zamanda benim eserimsin.” Ayağa kalktım. İlk defa sizden utanmadım. Çünkü bu kez çıplak değildim. Sizin izinizdi üzerimde taşıdığım tek şey. Ve siz bana baktınız. Bakışlarınızda arzu yoktu. Gurur vardı. Çünkü artık ben, Sizin ellerinizle var olmuş, sadakatle mühürlenmiş, ve varlığınıza yazılmış bir varlıktım. ---

xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

— Bölüm 6: İlk Gece,

Benim Kelimemle” (Kadın Efendi’nin ağzından) Ona ilk dokunuşum bir ceza değildi. Bir ödül de sayılmaz. Benim ellerim, yalnızca hak edene ulaşır. O ise, susarak hak etti. Diz çökerek, sessizliğini yıkarak, yokluğumda bile beni içinde taşıyarak… Kendi ellerimle taktığım tasmayı izlerken, içimden bir tek cümle geçti: “Şimdi başlıyoruz.” Ayağa kalk dedim. Kalktı. Titriyordu. Ama bu korkudan değildi. Bu… benimle bir olmaya hazırlanmanın sarsıntısıydı. Elini tutmadım. Tutmadığım hâlde peşimden geldi. Çünkü o artık iplerle çekilmezdi. Benim irademle yön buluyordu. Onu odanın ortasına aldım. Işık loştu. Ne bedenini net görebiliyordum, ne gözlerini. Ama gerek yoktu zaten. Ben, onun zihnindeki titremeyi görebiliyordum. Onun iç sesi artık bana aitti. > “Soyun,” dedim. Düşünmeden, sorgulamadan yaptı. Çünkü o an itibarıyla bedeni, artık benim alanımdı. Her santimini ben tanımlayacaktım. Her kıvrımında benim izin verdiğim duygu dolaşacaktı. Çıplaklığıyla yalnız kaldığında, yaklaşmadım. Onu izledim. O da bunu biliyordu. Bakışım bile bir dokunuştu artık onun için. Her bekleyiş, içinde bir cezaya ya da ödüle dönüşüyordu. Ve o bu belirsizliğin ortasında kendi zihnine batıyordu. > “Yalvar.” dedim sonunda. Sesim düşüktü ama etkisi derindi. Çünkü bu bir emir değil, bir testti. O konuşmaya çalıştı. Ama kelimeleri ararken bile bana baktı. Bana değil, izin verdiğim kadarıyla bana. > “Sana dokunmam için, beni çağırmanı istiyorum. Ama dikkat et… Ben bir istekle değil, bir anlamla gelirim. Yalvar ama bana değil — içindeki ben’e yalvar. Eğer orada beni bulursam… o zaman sana dokunurum.” Ve o çöktü. Bir kez daha. Ama bu kez acizce değil. Bu kez varlığının merkezinden konuşarak. Ben sadece izledim. Çünkü ben bir Efendiyim. Ben, bir kulun içindeki en karanlık noktada kendimi duymayı isterim. Beni oradan çağıran bir ses olmadıkça, ben kimseye sahip olmam. Ama o çağırdı. Bana gelmedi… Beni kendisinin içinden çağırdı. Ve işte o anda… İlk kez ben istedim. Ona dokunmayı, onu sahiplenmeyi, onu kendi kelimelerimle zevkin ortasında dağıtmayı ben istedim. Çünkü artık bana ait olan sadece bedeni değil, benimle yeniden yaratılmış bir ruhtu.

— Bölüm 7: Sertlik ve Sessizlik” Ben karar verdim. Onu kıracağım. Ama bu kez zihinle değil — teniyle. Ruhunu zaten benden geçirmiştim. Şimdi sıra, o ruha bir kabuk biçmekteydi. Ve o kabuğu ancak ben çatlatabilirdim. O önümde diz çöküyordu. Çıplaktı. Ama çıplaklık burada sadece bir hâl değil, bir niyetti. Ve o artık kendi iradesiyle değil, benim kararımla varlık gösteriyordu. Saçından tuttum. Kaldırdım. Yüzüme bakmak istemedi — ama bu sefer emir değildi. Utançla değil, ibadetle eğiliyordu. > “Yerde sürün,” dedim. Sesi çıkmadı. Ama gözleri yaşla doldu. Çünkü artık neyi temsil ettiğimi biliyordu: Ben onun yükselmek için yerle buluşması gereken Efendisi’ydim. Yere kapandı. Göğsü taş zemine değdi. Dizleri sürtündü. Ellerini ileri uzattı. Ve ben onun sırtına bastım. Tırnağımı gezdirdim… Teninde iz bıraktım. > “Sen benim izimle dolaşacaksın,” dedim. “Seni gören, benden geçtiğini anlayacak.” Sonra bastığım yerden çektim onu. Zorladı kendini. Dizlerinin, bileklerinin acısı yüzüne yansıyordu. Ama ben gülümseyerek fısıldadım: “Zevk, benden geldiğinde acı kutsaldır.” Tasmayı tutup kendime çektim. Yüzü tam karşımdaydı artık. Nefesi hızlıydı. Göz bebekleri büyümüş, zihni karışmıştı. > “Konuşma,” dedim. “Artık bedeninle cevap vereceksin.” Ve onu kaldırdım. Yavaşça sırtını duvara yasladım. önce gözlerini bağladım sonra Kollarını yukarı kaldırıp bağladım. Ama bu bağlayış, sadece sınırlamak için değil, varlığını bir çerçeveye oturtmak içindi. Sessizlik. Artık sertlik sona ermişti. Şimdi ben konuşmadım. Hiçbir emir vermedim. Ama o, her hareketimi okuyordu. Ellerim tenine değdiğinde, bedeni bana dokunulmamış bir kâğıt gibi açıldı. Yavaşça… Ritmik bir dans başlattım. Ne çok hızlı, ne çok yavaş. Sanki tenini okuyor, kelime kelime içeri giriyordum. Onun iç çekişleri, bir teşekkür kadar sessizdi. Ve ben, hiçbir şey söylemeden, onun varlığına hükmettim. Her dokunuşumda, içini kendi adımla doldurdum. En sonunda, boynuna eğildim. “Artık senin içinde ben varım,” dedim fısıltıyla. “Nefes aldığında, benle nefes alacaksın. Her boşluğunda, ben yankılanacağım.” Ve o sadece başını eğdi. Çünkü artık konuşmasına gerek yoktu. Çünkü artık sadece bendim. Ve o, bendeki izdi.

— Final: Mühür” Onu inşa ettim. Önce yıktım. Sonra kırıklarını tek tek seçtim, bazılarını attım, bazılarını daha derine gömdüm. Ve en son... onu kendimle doldurdum. Artık her nefesi bendendi. Beni duymadan uyanamıyordu. Beni hissetmeden yatamıyordu. Benim susuşum bile, onun için bir emirdi artık. Sadakat sınavını geçti. Zihinsel işkenceden geçip hâlâ bana bakmayı başardıysa, artık beni anlamıştı: Ben onun cezası değil, arınmasıydım. Bir gün boynundaki tasmanın kilidini tuttum. O an, gözleri panikle doldu. Ama ben sadece fısıldadım: > “Bu artık sadece bir aksesuar. Çünkü benim izim senin içinde artık. Kilide gerek yok. Sen zaten benden çıkamazsın.” Ve onu bıraktım. İlk kez yanımdan uzaklaşmasına izin verdim. Ama o gitmedi. Çünkü ben git demedim. Çünkü artık o, emrimi beklemeden var olamazdı. Odanın tam ortasında diz çöktü. Hiçbir şey söylemeden. Hiçbir emir olmadan. Sadece orada durdu. Sanki varlığım yoksa, kendisi de yokmuş gibi. İşte o anda anladım: Ben artık onun Sadece EFENDİSİ değil, varoluşuydum. Ve o da benim parçam olmuştu. Sadece bir oyuncak, sadece bir hizmetkâr değil — Benimle tamamlanan bir yankıydı. Onu öylece bıraktım. Diz çökmüş hâlde. Başını eğmiş. Boynunda artık görünmeyen ama hissedilen mühürle… Ve odadan çıktım. Çünkü ben bilirim: Gerçek Efendiler, varlıklarıyla hükmeder… yokluklarıyla sonsuza kadar kalır. ---

By; Kadın Efendi

not: Her iki karakterin dilinden yazmış olduğum bu hikayeyi umarım beğenir ve acemi biri olduğumu unutmadan okursunuz. Çünkü ben profesyonel bir yazar değilim.

Teşekkür Ederim.

Kleio'nun gözüyle Minemosyne

Cümleye seneler öncesinde diye başlıyacağım çünkü Efendim'in ellerinde büyüdüm :) Kendisini Sert ve diktatör , soğuk kanlı olarak görüyordum.Eski zamanlar da pire için yorgan yakar cümlesi tamamen uyuyordu. Şu zamanlarda ki gibi sabırlı değil di ve imla hatasından tutalım en ufak bir yanlış kelimede, yapılmaması gereken bir harekette duvar gibi etkisini iliklerinizde hissederdiniz. Gözlerine bakarak konuşmak cesaret ister ve size baktığını farkettiğiniz zaman istemsizce kasılır kalınırdı. Dışardan sert duruşunun altın da kocaman kalbinin olmadığını göstermiyordu tabi . Ben bir gün; "buz kalplisiniz" dediğimde günlerce oturup neden böyle birşey dedim diye ağladığımı biliyorum . Efendimi o zamanlar ulaşılmaz , imkansız olarak görüyordum . Ama imkansız da olsa hissettiğim herşeyin çok güzel olması, iyi kötü O'na dair tüm duygularım kıymetli olması yetti. Hiç bir zaman vazgeçmedim. Yokluğunda bu hislerle ayakta durdum . Ve tekrardan Efendim'in kleio'su oldum . Gün içerisinde ne zaman sesini duysam , görsem günüm mükemmel geçiyor. Affedici fakat sınırı var. Hayran oldugum özelliklerinden biri Analiz yeteneği. Belli etmeden, kişinin haberi yoktur fakat nasıl biri olduğunu yada hangi duygular içerisinde olduğunu anlar . Sorularında hep bir yanıltma vardır Cevaplar ise ip ucu barındırır . Net cevap aldığını sanırsın fakat yüzde doksanı sınavındır. Bu iletişim kurduğunuz süreç içerinde geçerli bir durum . Efendimin kalbi çok yumşak ve değerli. Kapıya yaklaşabilmek uzun zaman alsa bile ... İçeriye adım atınca..Sevdiyse bitmiştir. Arkadaşı veya konuştuğu her hangi birine bir laf edilsin. Herşey ters döner ve bambaşka bir durum çıkabilir ortaya. Değer verdiği herşey çok özel benim için. Ve benim Örnek aldığım tek gerçek Efendim . Ve senelerdir sadece, hayalim, gerçeğim, sevgim, duygularımda inancımda, hislerimde O var. Karşısında yaşadığım utanç, korku, heyecan, mutluluk, sevincin ,sevginin kıymeti apayrıdır . Beni ben yapan Efendim'in huzurunda yaşadığım şefkat , acı ve merhamet ruhuma kazınıyor . Bambaşka bir dünyada tek ruh olmuş süzülüyorum. Elleri beni bıraksa da diğer yarısı her zaman ensemde. Sizi çok seviyorum Efendim ve herşey için teşekkür ederim.... Mine Mosyne nin kızı Kleio... 🩶🩷 ·

Bana ait olanım nasıl olmalı?

Pek yakında sinemalarda... şaka şaka... Yıllar sonra hâlâ yazılacak bir şeyler var anlaşılan bu konu hakkında. Beklemede kalın.